غزل ۱۰۳ - دل، در برم گرفت و پی یار من برفت

دل، در برم گرفت و پی یار من برفت
لب بوسه داد و جان و روان از بدن برفت ۱

چون دید دل، که قافله اشک می‌رود
با کاروان روان شد و از چشم من برفت ۲

بلبل شنید ناله من، در فراق یار
مستانه، نعره‌ای زد و از خویشتن برفت ۳

آن کس که باز ماند ز جانان برای جان
یوسف گذاشت، در طلب پیرهن برفت ۴

آن سرو ناز، تا ز چمن سایه برگرفت
بنشست آتش گل و آب سمن برفت ۵

از زلف جمع کرد، پراکنده لشگری
آمد، به قصد خونم و در آمدن برفت ۶

بشکست، قلب لشکر دلها و درپیش
لشکر برفت و آن بت لشکر شکن برفت ۷

ناگفتنی است، راز دهانش ولی، چه سود
خوردن، دریغ بر سخنی کز دهن برفت ۸

بازا، که عمر جز نفسی نیست و آن نفس
یکبارگی، درآمدن و در شدن برفت ۹

سلمان ز شوق او اگرت جان بشد چه شد
سودای او نرفت ز جان و ز تن برفت ۱۰