غزل ۱۰۴ - بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت

بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت
گاه با خویش و گه از خویش جدا، باید رفت ۱

تا به مقصود از این جا که تویی، یک قدم است
قدمی از پی مقصود، فرا باید رفت ۲

رهبری جو، که درین بادیه هر سوی رهی است
مرد سرگشته چه داند که کجا باید رفت ۳

تا نگویی سفر صوب حجازست صواب
وقت باشد که تو را راه خطا، باید رفت ۴

عاشقان را چو هوای حرم کعبه بود
بر سر خار مغیلان به صفا، باید رفت ۵

تا غبار سر کویت نشوم، ننشینم
وگرم خود همه بر باد هوا، باید رفت ۶

خنک آن دم، که به بوی سر زلف تو مرا
به فدای قدم باد صبا، باید رفت ۷

غرض از کعبه و بتخانه تویی سلمان را
چه کنم خانه پی خانه خدا باید رفت ۸

نقد گنجینه آن خانه، چو در سینه ماست
به گدایی به در خانه، چرا باید رفت ۹