غزل ۱۲۳۰ - جانم به چه آرامد ای یار؟ به آمیزش

جانَم به چه آرامَد ای یار؟ به آمیزش
صِحَّت به چه دَریابَد بیمار؟ به آمیزش ۱

هر چند به بَر گیری او را نَبُوَد سیری
دانی به چه بِنْشیند این بار؟ به آمیزش ۲

آن تشنهٔ دَهْ روزه کِی بِهْ شود از کوزه
اِلّا که کُند آبَش خوش خوار به آمیزش ۳

در وَصلِ تو می‌جویَد وَزْ شَرم نمی‌گوید
کاِمْسال طَرَب خواهد چون پار به آمیزش ۴

کاری که کُند بنده تَقدیر زَنَد خنده
کِی خُفته بِجو آخِر این کار به آمیزش ۵

زیرا که به آمیزش یک خِشْت شود قَصری
زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش ۶

اَنْدَر چَمَنِ عِشقَت شَمسُ الْحَقِ تبریزی
صد گُلْشَن و گُل گردد یک خار به آمیزش ۷