غزل ۱۴۰ - ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد

ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد
ناتوان دردسری بر سر بیمار آورد ۱

چشم مخمور تو را یک نظر از گوشه خویش
مست و سودا زده‌ام بر در خمار آورد ۲

عقل را بوی سر زلف تو از کار ببرد
عشق را شور می لعل تو در کار آورد ۳

صفت صورت روی تو به چین می‌کردند
صورت چین ز حسد روی به دیوار آورد ۴

منکر باده پرستان لب لعلت چو بدید
هم به کفر خود و ایمان من اقرار آورد ۵

خار سودای تو در دل به هوای گل وصل
بنشاندیم و همه خون جگر بار آورد ۶

با رخ و زلف تو گفتم که به روز آرم شب
عاقبت هجر تو روزم به شب تار آورد ۷

گوییا دود کدامین دل آشفته مرا
به کمند سر زلف تو گرفتار آورد؟ ۸

رخ ز دیدار تو یک ذره نتابد سلمان
که مرا مهر تو چون ذره پدیدار آورد ۹