غزل ۱۴۱ - لطف جانبخش تو جانم ز عدم باز آورد

لطف جانبخش تو جانم ز عدم باز آورد
دل آزرده ما را به کرم باز آورد ۱

خاک آن پیک مبارک دم صاحب قدمم
که دلم هم به دم و هم به قدم باز آورد ۲

هر سیاهی که شبان خط و خالت با من
کرد انصاف که لطفت بقلم باز آورد ۳

می‌کنم خون جگر نوش به شادی لبت
که به یک جرعه مرا از همه غم، باز آورد ۴

مدتی گردش این دایره ما را از هم
همچو پرگار جدا کرد و به هم باز آورد ۵

خواستم رفت به حسرت ز جهان، باز مرا
کشش موی تو از کوی عدم باز آورد ۶

خط به خون خواست نوشتن، به تو سلمان ننوشت
تا نگویی که فلان عشوده و دم باز آورد ۷