غزل ۱۵۲ - ما را که شور لعلش، در سر مدام باشد

ما را که شور لعلش، در سر مدام باشد
سودای باده پختن، سودای خام باشد ۱

از جام باده حاصل، یک ساعت است مستی
وز شکر لب او، سکری مدام باشد ۲

با قد تو صنوبر، در چشم ما نیاید
او کیست تا قدت را، قایم مقام باشد؟ ۳

جان خواست لعلت از من، گر می‌برد حلالش
جان تا لب تو خواهد، بر من حرام باشد ۴

ساقی به ناتمامان، می ده تمام و از ما
بگذر که پختگان را، بویی تمام باشد ۵

با این همه غم دل، گر می‌کنی قبولم
اقبال هندوی من، شادی غلام باشد ۶

ای صد هزار طالب، جویای درد عشقت!
مخصوص این سعادت، تا خود کدام باشد؟ ۷

در سلک بندگانت گر نیست نام ما را
در نامه گدایان، باشد که نام باشد ۸

صبح ازل نشستم، بر آستان عشقت
زین در قیام سلمان، شام قیام باشد ۹