غزل ۱۵۱ - بر منت ناز و ستم، گرچه به غایت باشد

بر منت ناز و ستم، گرچه به غایت باشد
حاش لله که مرا از تو شکایت باشد! ۱

جور معشوق همه وقت نباشد ز عتاب
وقت باشد که خود از عین عنایت باشد ۲

من نه آنم که شکایت کنم از دست کسی
خاصه از دست تو، حاشا چه شکایت باشد؟ ۳

پادشاهی چه عجب گر ز تو درویشان را
نظر مرحمت و چشم رعایت باشد! ۴

چاره‌ای کن که مرا صبر به غایت برسید
صبر پیداست که خود تا به چه غایت باشد ۵

روز مهر تو نهایت نپذیرد که مرا
مطلع هر غزلی صبح بدایت باشد ۶

خاک پای تو بجان می‌خرم، ار دست دهد
اثر دولت و آثار کفایت باشد ۷

در بیابان تمنا همه سر گردانند
تا که را سوی تو توفیق و هدایت باشد؟ ۸

نیست این بادیه را حد و درین ره سلمان
این چنین بادیه بی‌حد و نهایت باشد ۹