غزل ۱۶۳ - شبهای فراقت را، آخر سحری باشد

شبهای فراقت را، آخر سحری باشد
وین ناله شبها را، روزی اثری باشد ۱

از دیده اگر آبی خواهیم به صد گریه
آبی ندهد ما را، کان بیجگری باشد ۲

ما بی‌خبریم از دل، ای باد گذاری کن
بر خاک درش باشد کانجا خبری باشد ۳

دانی که کرا زیبد، چون زلف تو سودایت
آن را که به هر مویی، چون دوش سری باشد ۴

تنها نه منم عاشق، کز خاک سر کویت
هر گرد که بر خیزد، صاحب نظری باشد ۵

من خاکت از آن گشتم امروز که بعد از من
هر ذره‌ای از خاکم، کحل بصری باشد ۶

مشتاق حرم را گو: شو محرم میخانه
باشد که ازین خانه، در کعبه دری باشد ۷

چون زلف به بالایت، سلمان سر و جان ریزد
گر یک سر مو جان را، پیشت خطری باشد ۸