غزل ۱۲۳۵ - نگاری را که‌‌‌ می‌جویم به جانش

نِگاری را که‌‌‌ می‌جویَم به جانش
نمی‌بینم میانِ حاضرانَش ۱

کجا رفت او؟ میانِ حاضران نیست
دَرین مَجْلِس نمی‌بینم نِشانَش ۲

نَظَر‌‌‌ می‌اَفکَنم هر سو و هر جا
نمی‌بینم اثر از گُلْسِتانَش ۳

مُسلمانان کجا شُد نامْداری
که‌‌‌ می‌دیدم چو شَمعْ اَنْدَر میانَش؟ ۴

بِگو نامَش که هر کِه نامِ او گفت
به گور اَنْدَر نَپوسَد استخوانَش ۵

خُنُک آن را که دستِ او بِبوسید
به وَقتِ مرگْ شیرین شُد دَهانش ۶

زِ رویَش شُکر گویم یا زِ خویَش؟
که کُفوِ او نمی‌بیند جَهانَش ۷

زمینی گَر نیابد شکلِ او چیست؟
که‌‌‌ می‌گردد دَرین عشقْ آسْمانَش ۸

بگو اَلْقابِ شَمسُ الدّینِ تبریز
مَدار از گوشِ مُشتاقانْ نَهانَش ۹