غزل ۲۰۱ - اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود

اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود
نیست ممکن که برآید ز من سوخته دود ۱

بر سرم هرچه رود خاک رهم گو: می‌رو
نیستم باد که از کوی تو برخیزم زود ۲

منم از باغ تو چون غنچه به بویی خوشدل
منم از کوی تو چون باد، به گردی خشنود ۳

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند
در فراق تو ولی عهد همانست که بود ۴

بی‌شراب عنبی را که به موی مژه‌ام
دیده بر یاد تو از جام زجاجی پالود ۵

خنده‌ای زد دهنت، تنگ شکر پیدا کرد
هر یکی گوهر پاکیزه خود باز نمود ۶

عمر من کم شد و عشق تو فزون پنداری
کانچه از عمر کم آمد، همه در عشق فزود ۷

دیده از غیر تو تا خلوت دل خالی کرد
جز به روی تو مرا، هیچ دردل نگشود ۸

وه که چون غنچه چه مشکین نفسی ای سلمان؟
نیست مشکین دمت الا زدم خون آلود ۹