غزل ۱۲۳۸ - امروز خوش است دل که تو دوش

امروز خوش است دل که تو دوش
خونِ دلِ ما بِخورده‌یی نوش ۱

ای دوش نِموده رویِ چون ماه
وِامْروز هزار شکل و روپوش ۲

دلْ سَجده کُنان به پیشِ آن چَشم
جانْ حَلقه شُده به پیشِ آن گوش ۳

هر لحظه اشارتی که هُش دار
هُش می‌خواهی زِ مَردِ بیهوش؟ ۴

سُرنایِ تواَم مرا تو گویی
من در تو فُرودَمَم تو مَخْروش؟ ۵

از بیمِ تو گَشته شیر گُربه
در خاکْ خَزیده صَبر چون موش ۶

هر ذَرّه کِنار اگر گُشایَد
خورشید نگُنجَد اَنْدَر آغوش ۷

خورشید چو شُد تو را خَریدار
ای ذَرّه به نَقدْ نَسیه بِفروش ۸

باقیِّ غَزَل مَگو که حیف است
ما در گُفتار و دوستْ خاموش ۹

لیکِن چه کُنم؟ که رَسمِ کُهنه‌ست
دریا خاموش و موجْ در جوش ۱۰