هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با درخواست از باد صبا برای برداشتن پرده‌ها و حجاب‌ها آغاز می‌شود. شاعر از عشق و وفا سخن می‌گوید و از صبا می‌خواهد تا بوی معشوق را به او برساند. در ادامه، از جام شراب و نقش آن در جان‌افزایی یاد می‌کند و به عرفان و تقوا اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به شراب و مفاهیم مرتبط با آن، مناسب‌تر است برای سنین بالاتر.

غزل ۲۳۷ - پرده از رویش ای صبا بردار!

پرده از رویش ای صبا بردار!
وین حجاب از میان ما بردار ۱

به تماشای جان، ز باغ رخش
دامن زلف مشکسا بردار ۲

همرهانیم، در طریق وفا
من به سر می‌روم، تو پا بردار ۳

چون غبار من اوفتان خیزان
می‌توانی مرا دمی بردار ۴

بر سر کوی او چو جان بخشند
بهره‌ای بهر این گدا بردار ۵

وز زخوان لبش نواله دهند
قسم این جام بینوا بردار ۶

چشم عشاق را ز خاک درش
ذره‌ای بهر توتیا بردار ۷

سرما جست و ما بفرمانش
سر نهادیم، گو بیا بردار ۸

ای دل از منزلش صبا بویی
می‌برد هان پی صبا بردار! ۹

دل ز تقوی گرفت سلمان را
ساقیا جام جانفزا بردار ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۳۶ - ای عمر باز رفته، نمی‌آیی از سفر
گوهر بعدی:غزل ۲۳۸ - زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.