غزل ۲۵۶ - آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش

آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش
او مرا بگذاشت، من نگذارمش ۱

دل بدو دادم ز من رنجید و رفت
می‌دهم جان تا مگر باز آرمش ۲

آنکه در خون دل من میرود
من چو چشم خویشتن می‌دارمش ۳

قالبی بی‌روح دارم می‌برم
تا به خاک کوی او بسپارمش ۴

می‌دهم جان روز و شب در کار دوست
گو مران از پیش اگر در کارمش ۵

روی در پای تو می‌مالم مرنج
گر به روی سخت می‌آزارمش ۶

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف
همچنان جانب نگه می‌دارمش ۷

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش
آن طبیبی را که من بیمارمش ۸

گرچه او یار منست من یار او
من نمی‌یارم که گویم یارمش ۹

با دل خود گفتم او را چیستی؟
گفت سلمان او گل و من خارمش ۱۰