غزل ۲۹۴ - بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم

بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم
به از آن نیست که هم با در میخانه شوم ۱

من اگر دیر و گر زود بود آخر کار
با سر خم روم و در سر پیمانه شوم ۲

وقت کاشانه اصلی است مرا، می‌خواهم
که ازین مصطبه سرمست به کاشانه شوم ۳

بوی آن سلسله غالیه بو می‌شنوم
باز وقت است که شوریده و دیوانه شوم ۴

تن و جان را چه کنم مصلحت آن است که من
ترک این هر دو کنم طالب جانانه شوم ۵

گرت ای شمع سر سوختن ماست بگو
تا همین دم به فدای تو چو پروانه شوم ۶

من سرگشته سراپا همه تن سرگشتم
تا به سر در طلب موی تو چون شانه شوم ۷