غزل ۳۰۰ - در راه غمت کرده ز سر پای بپویم

در راه غمت کرده ز سر پای بپویم
ور دست دهد، ترک سر و پای بگویم ۱

در بحر غم عشق که پایاب ندارد
غوصی کنم آن گوهر نایاب بجویم ۲

در دامن پاک تو نشاید که زنم دست
تا ز آب و گل خویش به کل دست بشویم ۳

آشفته زلف تو چنانم که گل من
هر کس که ببوید شود آشفته ببویم ۴

خون دل من دیده روان کرده بدین روی
دیدی که چه آمد ز دل و دیده به رویم؟ ۵

ای محتسب از کوی خرابات مرانم
بگذار که من معتکف این سر و کویم ۶

بر کهنه سفال قدح می چه زنی سنگ؟
کان عهد کهن را زده بر سنگ و بسویم ۷

بر دوش کشد پیر مغان باده به بویش
وز باده دوشین شده من مست ببویم ۸

گویند که سلمان ره میخانه چه پویی
پویم که نسیمی زخم را ز ببویم ۹