غزل ۳۳۶ - ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده

ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده
گردیده بسی دیده و مثل تو ندیده ۱

از گوشه بسی گوشه نشین را که ببینی
در میکده‌ها چشم سیاه تو کشیده ۲

چشمت به اشارت دل من برد و فدایت
چیزی که اشارت کنی ای دوست بدیده! ۳

زلف تو بپوشد سراپای قدت را
آن شعر قبایی است به قد تو بریده ۴

سربسته حدیثی است مرا با تو چو مویت
فی الجمله حدیثی است به گوش تو رسیده ۵

چشمم به مژه قصه شوق تو نوشته
دل خون شد و آنگه ز سر خامه چکیده ۶

ناصح سخن بوالعجم می‌شنواند
سلمان همه عمر این سخن از کس نشنیده ۷