هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که بر خودشناسی، دوری از خودپرستی و گرایش به خداپرستی تأکید دارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا از غرور و هوش ظاهری بگذرد و به سمت فروتنی و اتصال به حقیقت حرکت کند. همچنین هشدار می‌دهد که تعلل و سستی در این مسیر می‌تواند مانع پیشرفت شود.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین ممکن است برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کار رفته برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.

غزل ۳۳۵ - ای پسر نیستی ز هستی به

ای پسر نیستی ز هستی به
بت پرستی ز خودپرستی به ۱

چون ز خود می‌رهاندت مستی
هوشیارا ز هوش مستی به ۲

اجلم کند پای را دو سه گام
پیش دارد که پیش دستی به ۳

از بلندی چو باز خواهی گشت
سوی پستی، مقام پستی به ۴

با خود آ تا خداپرست شوی
ور خود از دست خود برستی به ۵

در همه حالتی خوش است آری
ذوق مستی، وی الستی به ۶

در هوا تیز رو مشو، چون برق
که درین ره چو باد سستی به ۷

ای سرشته ز آب و گل آگه
نیستی کز فرشته هستی به ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۳۴ - بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه
گوهر بعدی:غزل ۳۳۶ - ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.