غزل ۳۶۴ - صنما مرده آنم که تو جانم باشی

صنما مرده آنم که تو جانم باشی
می‌دهم جان که مگر جان جهانم باشی ۱

روز عمر من مسکین به شب آمد تا تو
روشنایی دل و شمع روانم باشی ۲

بار گردون و غم هر دو جهان در دل من
نه گران باشد اگر تو نگرانم باشی ۳

گر به سودای تو‌ام عمر زیان است چه غم
سودم این بس که تو خرم به زیانم باشی ۴

تو سراپا همه آنی و همه آن تواند
غرض من همگی آنکه تو آنم باشی ۵

من نهان درد دلی دارم و آن دل بر توست
ظاهرا با خبر از درد نهانم باشی ۶

جان برون کرده‌ام از دل همگی داده به تو
جای دل تا تو بجای دل و جانم باشی ۷

چون در اندیشه روم گرد درونی گردی
چو در آیم به سخن ورد زبانم باشی ۸

در معانی صفات تو چه گوید سلمان
هر چه گویم تو منزه ز بیانم باشی ۹