قطعه ۷۹ - ای مرغ جان طلب کن ازین آتشین قفس

ای مرغ جان طلب کن ازین آتشین قفس
راه برون شدن که تو را هم قفس نماند ۱

زان دوستان خاصی که دیدید در دیار
دردا که در دیار وفا هیچ کس نماند ۲

یاران نازنین همه رفتند و هیچ یک
زان همرهان به طالع من باز پس نماند ۳

گوش دارا، مدار درین کاروان سرا
کاینجا به غیر ناله زار جرس نماند ۴

آب بهار عیش و گل بخت ما بریخت
زین هر دو یادگار به جز خار و خس نماند ۵

یاری که دم توان زد ازو بود صدر دین
دم درکش ای زمانه که جای نفس نماند ۶

سرمایه امید من او بود در جهان
رفت و امید من به جهان زین سپس نماند ۷

شد عمر خوار در نظر ما که بعد ازو
ما را به وصل هیچ عزیزی هوس نماند ۸