قطعه ۱۱۶ - دارای شرق و غرب که جود و وقار تو

دارای شرق و غرب که جود و وقار تو
دریا و کوه را همگی برد آب و سنگ ۱

می‌راند با لطافت طبعت حدیث آب
صد پی برآمد از حسرت پای او به سنگ ۲

می‌گردد از خجالت قدرت فلک کبود
می‌آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ ۳

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست
پنهان به کنجهای دهان بتان شنگ ۴

گر نیستی صقالت رایت ز آه حلق
بودی گرفته آینه آفتاب زنگ ۵

آنکس که چین و زنگ به شمشیر می‌گرفت
از بیم تو گرفت رخش چین و تیغ زنگ ۶

خلقت ز رشک در جگر مشک کرد خون
قهرت ز سهم از رخ مریخ برد رنگ ۷

ازراق خلق را سر کلک تو شد ضمان
ابواب فتح را دم رمح تو شد خدنگ ۸

شاها فراق حضرت هوشنگی شما
یکبارگی ربود ز ماه صبر و هوش و هنگ ۹

حرمان خاک پای تو کاب حیات ماست
حقا که کرد شهد حیات مرا شرنگ ۱۰

تا ز آستان شاه جدا کردم آسمان
با مهر بس به کینم و با آسمان به جنگ ۱۱

از من سوال کرد خرد کز رکاب شاه
بهر چه باز داشتی ای بی حفاظ چنگ ۱۲

گفتم ز درد پا و ز سرما، به تاب رفت
گفتا که بس کن این سخن سرد و عذر لنگ ۱۳

دوری به اختیارگر از قرب آفتاب
جوید فرو رواد عطارد به خاک ننگ ۱۴