غزل ۱۲۶۹ - آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهش

آیِنِه‌ام من آیِنِه‌ام من تا که بِدیدَم رویِ چو ماهَش
چَشمِ جَهانَم چَشمِ جَهانَم تا که بِدیدَمْ چَشمِ سیاهَش ۱

چَرخ و زمین شُد چَرخ و زمین شُد جَنَّتِ ماوی راحتِ جان‌ها
تا که بَرآمَد تا که بَرآمَد بر کُهِ جودی خَیل و سِپاهَش ۲

پُشتْ قَوی شُد پُشتْ قَوی شُد اَخْتَرِ دولَت عدل و عِنایَت
چون نشود شَهْ؟ چون نشود شَهْ؟ آن که تو باشی پُشت و پناهَش ۳

شوره زمینی شوره زمینی کَزْ تو کَشَد او آبِ بهاری
سَبزتَر آمد سَبزتَر آمد از همه جاها کِشت و گیاهَش ۴

رویِ چو ماهَت رویِ چو ماهَت بَست گِرو دی با مَهْ و اَخْتَر
گشت گِروگان گشت گِروگان ماه و سَما را زُلفِ سیاهَش ۵

سِلسِله جُنبان سِلسِله جُنبان گشت برادر این دلِ مَجنون
چون بِنَشورَد؟ چون بِنَشورَد آن مَجنون کِش شُد سَرِ ماهَش؟ ۶

دَم مَزَن ای جان دَم مَزَن ای جان بَرخور کامَد روزِ مُبارک
کیست مُبارک؟ کیست مُبارک؟ آن کِه بِبینَد هم زِ پِگاهَش ۷