هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق و دلدادگی سخن میگوید و از اشتباهات خود در مورد یارش اظهار پشیمانی میکند. او از زیبایی یارش سخن میگوید و از ترس از دست دادن او میترسد. شاعر همچنین از عشق به عنوان راهی پر از خطر یاد میکند و از یارش میخواهد که به سخنانش گوش دهد تا او را از این سختیها نجات دهد.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ترس از دست دادن و پشیمانی نیاز به تجربه و بلوغ ذهنی بیشتری دارند.
غزل ۱۲۷۷ - خواجه غلط کردهیی در صفت یار خویش
خواجه غَلَط کردهیی در صِفَتِ یارِ خویش
سُست گُمان بودهیی عاقِبَتِ کارِ خویش ۱
در هَوَسِ گُل رُخان سُست زَنَخْ گشتهیی
های اگر دیدهیی رویِ چو گُلْنارِ خویش ۲
راه زَنانْ عشق را مرگْ لَقَب کردهاَند
تا تو بِلَنْگی زِ بیم از رَه و رَفتارِ خویش ۳
گوش بِنِه تا که منْ حَلْقه به گوشَت کُنم
هستم از آن حَلْقه من سیر زِ گُفتارِ خویش ۴
پیشِ من آ که خوشَم تا به بَرَت دَرکَشَم
چون زِ تواَم میرَسَد تُحفهٔ دِلْدارِ خویش ۵
سُست گُمان بودهیی عاقِبَتِ کارِ خویش ۱
در هَوَسِ گُل رُخان سُست زَنَخْ گشتهیی
های اگر دیدهیی رویِ چو گُلْنارِ خویش ۲
راه زَنانْ عشق را مرگْ لَقَب کردهاَند
تا تو بِلَنْگی زِ بیم از رَه و رَفتارِ خویش ۳
گوش بِنِه تا که منْ حَلْقه به گوشَت کُنم
هستم از آن حَلْقه من سیر زِ گُفتارِ خویش ۴
پیشِ من آ که خوشَم تا به بَرَت دَرکَشَم
چون زِ تواَم میرَسَد تُحفهٔ دِلْدارِ خویش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۸۵۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۷۶ - باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوش
گوهر بعدی:غزل ۱۲۷۸ - یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
