هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و مستی و توبهشکنی سخن میگوید. او که عاشقی صدساله است، توبهاش را در برابر یار مست و سرمست خود شکسته میبیند. بادهنوشی و مستی، خلوت و توبه را از بین برده و عقل و محتسب را به حاشیه رانده است.
رده سنی:
18+
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و بادهنوشی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۲۷۸ - یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش
یار دَرآمَد زِ باغ بیخود و سَرمَستْ دوش
توبه کُنان توبه را سیلْ بِبُردهست دوش ۱
عاشقِ صدسالهام توبه کجا من کجا
توبهٔ صدساله را یارْ دَراِشْکَستْ دوش ۲
بادهٔ خَلْوَت نِشین در دلِ خُمْ مَست شُد
خَلْوَت و توبه شِکَست مَست بُرون جَستْ دوش ۳
وَلوَله در کو فُتاد عقل دَرآمَد که داد
مُحْتَسبِ عقل را دست فُروبَستْ دوش ۴
توبه کُنان توبه را سیلْ بِبُردهست دوش ۱
عاشقِ صدسالهام توبه کجا من کجا
توبهٔ صدساله را یارْ دَراِشْکَستْ دوش ۲
بادهٔ خَلْوَت نِشین در دلِ خُمْ مَست شُد
خَلْوَت و توبه شِکَست مَست بُرون جَستْ دوش ۳
وَلوَله در کو فُتاد عقل دَرآمَد که داد
مُحْتَسبِ عقل را دست فُروبَستْ دوش ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۵۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۷۷ - خواجه غلط کردهیی در صفت یار خویش
گوهر بعدی:غزل ۱۲۷۹ - باز درآمد طبیب از در ایوب خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
