غزل ۱۲۷۶ - باز درآمد ز راه بی‌خود و سرمست دوش

باز دَرآمَد زِ راه بی‌خود و سَرمَستْ دوش
توبه کُنان توبه را سیلْ بِبُرده‌‌ست دوش ۱

گُرزْ بَرآوَرْد عشق کوفت سَرِ عقل را
شُد زِ بُلَندیِّ عشق چَرخِ فَلَک پَستْ دوش ۲

دولتِ نو شُد پَدید دامِ جهان را دَرید
مُرغِ ظَریف از قَفَص شُکر که وارَستْ دوش ۳

آنچه به هفت آسْمانْ جُست فرشته و نیافت
نَکْ به زمین گاهِ خاک سَهْل بُرون جَستْ دوش ۴

آن کِه دلِ جبرئیلْ از کَفِ او خسته بود
مُرغِ پَراِشْکَسته‌یی سینهٔ او خَستْ دوش ۵

عقلِ کَمالی که او گَردنِ شیران شِکَست
عاشقِ بی‌دست و پا گَردنِ او بَستْ دوش ۶

از شَرَرِ آفتاب شیشهٔ گَردون نَکَفت
سایهٔ بی‌سایه‌یی دید دَراشْکَستْ دوش ۷

ماه که چون عاشقان در پِیِ خورشید بود
بَعدِ فِراقِ دراز خُفْیه بِپیوستْ دوش ۸

آن کِه دَرو عقل و وَهْم می‌نَرَسَد از قُصور
گشت عِیان تا که عشق کوفت بَرو دستْ دوش ۹

هر چه بُوَد آن خیالْ گردد روزی وِصال
چند خیالِ عَدَم آمد در هستْ دوش ۱۰

خامُش باش ای دَلیل خامُشی‌اَت گفتن است
شُد سَر و گوشَت بُلند از سُخَنِ پَستْ دوش ۱۱