غزل ۱۲۷۹ - باز درآمد طبیب از در ایوب خویش

باز دَرآمَد طَبیبْ از دَرِ ایّوبِ خویش
یوسُفِ کَنْعان رَسید جانِبِ یَعقوبِ خویش ۱

بَهرِ سَفَر سویِ یار خانه بَرانداخت دل
دید که خود بود دلْ خانهٔ مَحبوبِ خویش ۲

دلْ چو فَنا شُد دَرو مانْد وِیْ او کَشف شُد
آنچه بِگُفت او مَنَم طالِب و مَطْلوبِ خویش ۳

شُکر که عیسیٰ رَسید عازَرِ ما زنده شُد
شُکر که موسیٰ نِمود معجزهٔ خوبِ خویش ۴

شُکر که موسیٰ بِرَست از همه فرعونیان
شُکر که عاشق رَسید در کَنَفِ خوبِ خویش ۵

شُکر که خورشیدِ عشق از سویِ مشرق بِتافت
در دل و جان‌ها فَکَنْد آتش و آشوبِ خویش ۶

شُکر که ساقیِّ غَیْب شُست به میْ جُمله عَیب
شُکر که طالِب رَهید از غَمِ دِلْکوبِ خویش ۷