غزل ۱۲۸۰ - جان من است او هی مزنیدش

جانِ من است او هِی مَزَنیدَش
آنِ من است او هِی مَبَریدَش ۱

آبِ من است او نانِ من است او
مِثْل ندارد باغِ امیدَش ۲

باغ و جِنانَش آبِ رَوانَش
سُرخیِ سیبَش سَبزیِ بیدَش ۳

مُتَّصِل است او مُعْتَدل است او
شمعِ دل است او پیش کَشیدَش ۴

هر کِه زِ غوغا وَزْ سَرِ سودا
سَر کَشَد این جا سَر بِبُریدَش ۵

هر کِه زِ صَهْبا آرَد صَفْرا
کاسهٔ سِکْبا پیش نَهیدَش ۶

عامْ بیاید خاصْ کُنیدش
خامْ بیاید هم بِپَزیدَش ۷

نَکْ شَهِ‌هادی زان سویِ وادی
جانِبِ شادی داد نَویدَش ۸

داد زَکاتی آبِ حَیاتی
شاخِ نَباتی تا بِمَزیدَش ۹

باده چو خورْد او خامُش کرد او
زَحْمَت بُرد او تا طَلَبیدَش ۱۰