قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷ - در وصف ساغر و می

نیست پیدا ، این محیط لاجوردی را کنار
ساقیا دریای می در کشتی ساغر بیار ! ۱

چون به زرین زرورق می مگذارن عمر عزیز
زین محیط غم که بروی نیست کشتی را گذار ۲

اندران شبها که خیل ماه بر دارد سپهر
زینهار از دجله خندق ساز واز کشتی حصار ! ۳

کشتی خورشید پیکر کانعکاس جرم او
روز روشن می نماید در دل شبهای تار ۴

هست خرم گلشنی ترکیب او از چوب خشک
لیک چوب خشک او می آورد پیوسته بار ۵

مرکبی چوبین روان باباد در رفتن ولی
نیست هیچ از رفتن او باد را بر دل غبار ۶

روحش از باد شمال است وروان از آب بحر
نیست در گیتیجز این آب وهوایش سازگار ۷

معده او بگذارند سنگ خارا را ولی
باشد اندر اندرونش آب صافی ناگوار ۸

آب را هر دم ز پهلویش بود رنگی دگر
خود همین باشد به غایت عالم حسن جوار ۹

گردرین کشتی گذارد روزگار خود جهان
ایمن از موج حواد ث بگذارند روزگار ۱۰