غزل ۱۲۹۴ - کل عقل بوصلکم مدهش

کُلُّ عَقْلٍ بِوَصْلِکُمْ مُدْهَش
کُلُّ خَدٍّ بِبَیْنِکُمْ مُخْدَش ۱

مَست گشتم زِ طَعْنه و لافَش
دُردی‌اَش خوش‌تَر است یا صافَش؟ ۲

بَصَرُ الْعَقْلِ مِنْ جَلالَتِکُم
مَثَلُ التُّرْکِ عَیْنُهُ اَخْفَش ۳

کَر شَوَم تا بُلندتَر گوید
هر کِه او دَم زَنَد زِ اوصافَش ۴

شارِبُ الْخَمْرِ کَیْفَ لا یَسْکَر؟
صاحِبُ الْحَشْرِ کَیْفَ لا یَنْعَش؟ ۵

زان دَمی کو دَمید در عالَم
گشت پُرگُلْ زِ قافْ تا قافَش ۶

مَسْکِنُ الرُّوْحِ حَوْلَ عِزَّتِهِ
مَسْکِنُ لَیْسَ فیهِ یَسْتَوْحِشْ ۷

اَنْدَرآیَد سِپِهر تا زانو
چو کَشَد بویِ مُشک از نافَش ۸

مَنْ اَتاهَ اِلَی الْخُلُودِ اَتیٰ
وَ انْتَهیٰ مِنْ مَکانِهِ الْمُرْعِش ۹

جان بُرید از جهان و عُذْرَش این
کُالْفَتی یافتَم زِ ایلافَش ۱۰