بخش ۲۷ - کشته شدن دیو به دست جمشید

ز قلب لشکر آمد سوی جمشید
چو ابری کاندر آید پیش خورشید ۱

بدو راند از هوا سنگ آسیا را
ملک از خویش رد کرد آن بلا را ۲

دراز آهنگ دیدش قصد پا کرد
به تیغش گرد ران از تن جدا کرد ۳

نهاد آن گرد ران بر گردن اکوان
نگون شد چون به برج شیر کیوان ۴

به تیغ دیگرش از پا درافکند
به زخمی دیگرش از تن سر افکند ۵

سنان را افسری کرد از سر دیو
سراسر شد گریزان لشکر دیو ۶

ملک شکر خدای دادگر کرد
وز آن منزل به پیروزی گذر کرد ۷

به قرب هفته‌ای ز آن کوه بگذشت
به هشتم خیمه زد بر عرصه دشت ۸

ز گردون خویشتن را بر زمین یافت
در آن صحرا نشان آدمی یافت ۹

زمین پر سبزه و آب روان دید
سرا و قصر و باغ و بوستان دید ۱۰

به دشت اندر خرامان باز یاران
به کوه اندر تذر و و باز یاران ۱۱

مقامی دید با امن و سلامت
ملک روزی دو کرد آنجا اقامت ۱۲

بپرسید از یکی کاین مرز و این بوم
چه می‌خوانند؟ گفتا: ساحل روم ۱۳

از اینجا چون گذشتی مرز روم است
ولی بحری عجب خونخوار و شوم است ۱۴