غزل ۱۳۱۱ - باز از آن کوه قاف، آمد عنقای عشق

بازْ از آن کوهِ قاف، آمد عَنْقایِ عشق
باز بَرآمد زِ جانْ نَعره و هَیهایِ عشق ۱

بازْ بَرآوَرْد عشق سَر، به مِثالِ نَهنگ
تا شِکَنَد زورِق عقلْ به دریایِ عشق ۲

سینه گشادست فقر، جانِبِ دل‌هایِ پاک
در شِکَمِ طور بین، سینه سینایِ عشق ۳

مُرغِ دلِ عاشقان، باز پَرِ نو گُشاد
کَزْ قَفَصِ سینه یافت عالَمِ پَهنایِ عشق ۴

هر نَفَس آید نِثار، بر سَرِ یارانِ کار
از بَرِ جانان که اوست جان و دلْ اَفْزایِ عشق ۵

فِتْنه نشانْ عقل بود، رفت و به یک سو نِشَست
هر طَرَف اکنون بِبین، فِتْنه دروایِِ عشق ۶

عقل بِدید آتشی، گفت که عشقست و نی
عشق بِبینَد مگر دیده بینایِ عشق ۷

عشقْ نِدایِ بلندْ کرد به آوازِ پَست
کای دل، بالا بِپَر، بِنْگَر بالایِ عشق ۸

بِنْگَر در شَمسِ دین، خُسروِ تبریزیان
شادیِ جان‌هایِ پاک، دیده دل‌هایِ عشق ۹