غزل ۱۳۱۶ - رو رو که نه‌یی عاشق، ای زلفک و ای خالک

رو رو که نه‌یی عاشق، ای زُلْفَک و ای خالَک
ای نازک و ای خَشمَک، پابَسته به خَلْخالَک ۱

با مرگْ کجا پیچَد آن زُلْفَک و آن پیچَک؟
بر چَرخ کجا پَرَّد آن پَرَّک و آن بالَک؟ ۲

ای نازکِ نازک دل، دل جو، که دِلَت مانَد
روزی که جُدا مانی، از زَرَّک و از مالَک ۳

اِشْکَسته چرا باشی؟ دِلْتنگ چرا گردی؟
دلْ هَمچو دلِ میمَک، قَد همچو قَدِ دالَک ۴

تو رُستمِ دَستانی، از زالْ چه می‌تَرسی؟
یارَب، بِرَهان او را از نَنگِ چُنین زالَک ۵

من دوشْ تو را دیدم در خواب و چُنان باشد
بر چَرخْ هَمی‌گشتی، سَرمَسْتَک و خوش حالَک ۶

می‌گشتی و می‌گفتی، ای زُهره به من بِنْگَر
سَرمَستم و آزادم، زِادْبارک و اِقْبالَک ۷

درویشی و آن گَهْ غَم؟ از مَستْ نَبیذی کم
رو، خِدمَتِ آن مَهْ کُن، مَردانه یکی سالَک ۸

بر هفت فَلَک بُگْذر، افسونِ زُحَل مَشْنو
بُگْذار مُنَجِّم را در اَخْتَر و در فالَک ۹

من خِرقه زِخور دارم، چون لَعْل و گُهَر دارم
من خِرقه کجا پوشَم از صوفَک و از شالَک؟ ۱۰

با یارِ عَرَب گفتم، در چَشمِ تَرَم بِنْگَر
می‌گفت به زیرِ لب، لا تَخْدَعُنی والَک ۱۱

می‌گفتم و می‌پُختم در سینه دو صد حیلَت
می‌گفت مرا خندان، کَمْ تَکْتُمُ اَحْوالَک؟ ۱۲

خامُش کُن و شَهْ را بین، چون بازِ سپیدی تو
نی بُلبُل قَوّالی، دَرمانده دَرین قالَک ۱۳