فریاد بی‌اثر

از صحبت مردم دل ناشاد گریزد
چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد ۱

پروا کند از باده کشان زاهد غافل
چون کودک نادان که از استاد گریزد ۲

دریاب که ایام گل و صبح جوانی
چون برق کند جلوه و چون باد گریزد ۳

شادی کن اگر طالب آسایش خویشی
کآسودگی از خاطر ناشاد گریزد ۴

غم در دل روشن نزند خیمهٔ اندوه
چون بوم که از خانه آباد گریزد ۵

فریاد که دردام غمت سوختگان را
صبر از دل و تاثیر ز فریاد گریزد ۶

گر چرخ دهد قوت پرواز رهی را
چون بوی گل از گلشن ایجاد گریزد ۷