غزل ۱۳۲۸ - حریف جنگ گزیند، تو هم درآ در جنگ

حَریفْ جنگ گُزیند، تو هم دَرآ در جنگ
چو سگْ صُداع دَهَد، تَن مَزَن، بَرآوَر سنگ ۱

به خویش آی و چُنین خویش را خَلاوه مَکُن
که اینْت گوید گول است و آنْت گوید دَنگ ۲

چه دست باشد کَزْ رو مگس نَدانَد رانْد؟
زِسُست طبْعیْ کِرمی نِمایَدش چو پَلَنگ ۳