محاوره ما بین حکیم فرانسوی اوگوست کنت و مرد مزدور

حکیم: ۱

«بنی آدم اعضای یکدیگرند»
همان نخل را شاخ و برگ و بر اند ۲

دماغ ار خرد زاست از فطرت است
اگر پا زمین ساست از فطرت است ۳

یکی کار فرما ، یکی کار ساز
نیاید ز محمود کار ایاز ۴

نبینی که از قسمت کار زیست
سراپا چمن می شود خار زیست ۵
مرد مزدور: ۶

فریبی به حکمت مرا ای حکیم
که نتوان شکست این طلسم قدیم ۷

مس خام را از زر اندوده ئی
مرا خوی تسلیم فرموده ئی ۸

کند بحر را آبنایم اسیر
ز خارا برد تیشه ام جوی شیر ۹

حق کوهکن دادی ای نکته سنج
به پرویز پرکار و نا برده رنج ۱۰

خطا را به حکمت مگردان صواب
خضر را نگیری بدام سراب ۱۱

به دوش زمین بار ، سرمایه دار
ندارد گذشت از خور و خواب و کار ۱۲

جهان راست بهروزی از دست مزد
ندانی که این هیچ کار است دزد ۱۳

پی جرم او پوزش آورده ئی
به این عقل و دانش فسون خورده ئی ۱۴