هوای خانه و منزل ندارم

هوای خانه و منزل ندارم
سر راهم غریب هر دیارم ۱

سحر می گفت خاکستر صبا را
«فسرد از باد این صحرا شرارم ۲

گذر نرمک ، پریشانم مگردان
ز سوز کاروانی یادگارم» ۳

ز چشمم اشک چون شبنم فرو ریخت
که من هم خاکم و در رهگذارم ۴

بگوش من رسید از دل سرودی
که جوی روزگار از چشمه سارم ۵

ازل تاب و تب پیشنیهٔ من
ابد از ذوق و شوق انتظارم ۶

میندیش از کف خاکی میندیش
بجان تو که من پایان ندارم ۷