غزل ۱۴۰۲ - دوش چه خورده‌‌‌ای بگو، ای بت همچو شکرم

دوش چه خورده‌‌‌ای بگو، ای بت همچو شکرم
تا همه عمر بعد ازین، من شب و روز از آن خورم ۱

ای که ابیت گفته‌ای، هر شب عند ربکم
شرح بده از آن ابا، بیش‌تر ای پیمبرم ۲

گر تو ز من نهان کنی، شعشعهٔ جمال تو
نوبت ملک می‌زند، ای قمر مصورم ۳

لذت نامه‌های تو، ذوق پیام‌های تو
می‌نرود سوی لبم، سخت شده‌‌‌‌ست در برم ۴

لابه کنم که هی، بیا، در ده بانگ، الصلا
او کتف این چنین کند، که به درونه خوش ترم ۵

گشت فضای هر سری، میل دل و میسرش
شکر که عشق شد همه، میل دل و میسرم ۶

گفتم عشق را شبی راست بگو، تو کیستی؟
گفت حیات باقی‌ام، عمر خوش مکررم ۷

گفتمش ای برون ز جا، خانهٔ تو کجاست؟ گفت
همره آتش دلم، پهلوی دیدهٔ ترم ۸

رنگرزم، ز من بود هر رخ زعفرانی‌ای
چست الاقم و ولی، عاشق اسب لاغرم ۹

غازهٔ لاله‌ها منم، قیمت کاله‌ها منم
لذت ناله‌ها منم، کاشف هر مسترم ۱۰

او به کمینه شیوه‌ای، صد چو مرا ز ره برد
خواجه مرا تو ره نما، من به چه از رهش برم؟ ۱۱

چرخ نداش می‌کند کز پی توست گردشم
ماه نداش می‌کند کز رخ تو منورم ۱۲

عقل ز جای می‌جهد، روح خراج می‌دهد
سر به سجود می‌رود کز پی تو مدورم ۱۳

من که فضول این دهم، وز فن خویش فربهم
ز آتش آفتاب او، آب شده‌‌‌‌ست اکثرم ۱۴

بس کن ای فسانه گو، سیر شدم ز گفت و گو
تا به سخن درآید آنک مست شده‌‌‌‌ست ازو سرم ۱۵