غزل ۵ - کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا

کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا
که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا ۱

ساقی‌امشب‌چه‌جنون ریخت‌به‌پیمانهٔ هوش
که شکستم به دل از قلقل مینا، مینا ۲

محو اوگشتم و رازم به ملاء توفان‌کرد
هست حیرانی عاشق لب‌ گویا،‌گویا ۳

داغ معماری اشکم‌که به یک لغزیدن
عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا ۴

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است
گشته‌ام اینقدر از نالهٔ رسوا، رسوا ۵

نذر آوارگی شوق هوایت دارم
مشت خاکی‌که دهد طرح به‌صحرا، صحرا ۶

دل آشفتهٔ ما را سر مویی دریاب
ای سر موی تو سرکوب ختنها تنها ۷

دور انسان به میان دو قدح مشترک است
تا چه اقبال‌کند جام لدن یا دنیا ۸

تا تقاضا به میان آمده‌، مطلب رفته‌ست
نیست غیر ازکف افسوس طلبها، لبها ۹

بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده
کار امروز کن امروز، ز فردا، فردا ۱۰