غزل ۱۴۵۳ - در آینه چون بینم نقش تو، به گفت آرم

در آیِنِه چون بینم نَقْشِ تو، به گفت آرَم
آیینه نخواهد دَم، ای وایْ زِگُفتارم ۱

در آبْ تو را بینم، در آبْ زَنَم دستی
هم تیره شود آبَم، هم تیره شود کارَم ۲

ای دوست میانِ ما، ای دوستْ‌ نمی‌گُنجَد
ای یار اگر گویم ای یار،‌ نمی‌یارَم ۳

زان راه که آه آمد، تا باز رَوَد آن رَهْ
من راهِ دَهان بَستم، من ناله‌ نمی‌آرَم ۴

گَر ناله و آه آمد، زان پَردهٔ ماه آمد
نَظّارهٔ مَهْ خوش­تر، ای ماهِ دَهْ و چارَم ۵