غزل ۱۴۲ - به‌گلشنی‌که دهم عرض شوخی او را

به‌گلشنی‌که دهم عرض شوخی او را
تحیرآینهٔ رنگ می‌کند بو را ۱

خموش‌گشتم و اسرار عشق پنهان نیست
کسی چه چاره‌کند حیرت سخنگو را ۲

سربریده‌هم‌اینجا چوشمع بیخواب‌است
مگر به بالش داغی نهیم پهلو را ۳

ندانم از اثرکوشش کدام دل است
که می‌کشند به پابوس یارگیسو را ۴

چه ممکن است نگرددکباب حیرانی
نموده‌اند به آیینه جلوة او را ۵

به سینه تا نفسی هست‌، مشق حسرت‌کن
امل به رنگ‌کشیده‌ست خامهٔ مو را ۶

غبار آینه‌گشتی‌، غبار دل مپسند
مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا ۷

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می‌بود
نمی‌نمود هلال استخوان‌ پهلو را ۸

دمی به یاد خیال تو سر فرو بردم
به آفتاب رساندم دماغ زانو را ۹

گرفته است سویدا سواد دل بیدل
تصرفی‌ست درین دشت چشم آهو را ۱۰