غزل ۱۵۸ - بیاکه جام مروت دهیم حوصله را

بیاکه جام مروت دهیم حوصله را
به سایهٔ کف پا پروریم آبله را ۱

به وادیی که تعلق دلیل کوشش‌هاست
ز بار دل به زمین خفته‌گیر قافله را ۲

ز صاحب امل آزادگی چه مکان است
درین بساط‌گرانخیزی است حامله را ۳

ز انقلاب حوادث بزرگی ایمن نیست
به طبع‌کوه اثر افزونتر است زلزله را ۴

محبت از من و تو رنگ امتیاز گداخت
تری و آب سزاوار نیست فاصله را ۵

به‌کج ادایی حسن تغافلت نازم
که یاد اوگلهٔ ناز می‌کندگله را ۶

چوصبح یک دونفس مغتنم شمربیدل
مکن دلیل اقامت چو زاهدان چله را ۷