غزل ۱۶۱ - ساختم قانع دل از عافیت بیگانه را

ساختم قانع دل از عافیت بیگانه را
برگ بیدی فرش‌کردم خانهٔ دیوانه را ۱

مطلبم از می‌پرستی تر دماغیها نبود
یک دو ساغر آب دادم‌گریهٔ مستانه را ۲

دل سپندگردش چشمی‌که یاد مستی‌ش
شعلهٔ جواله می‌سازد خط پیمانه را ۳

التفات عشق آتش ریخت در بنیاد دل
سیل شد تردستی معمار این ویرانه را ۴

تاکنم تمهید آغوشی دل از جا رفته است
درگشودن شهپر پرواز بود این خانه را ۵

عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت
ناخن سرخاری دلها مگردان شانه را ۶

هر سیندی‌گوش چندین بزم می‌مالد به‌هم
خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را ۷

حایل آن شمع یکتایی فضولیهای تست
از نظر بردار چون مژگان پر پروانه را ۸

آگهی گر ریشه‌پرداز جهانی می‌شود
سیر این مزرع یکی صد می‌نماید دانه را ۹

حق زنار وفا بیدل نمی‌گردد ادا
تا سلیمانی نسازی سنگ این بتخانه را ۱۰