غزل ۱۸۲ - ما رشتهٔ سازیم مپرس از ادب ما

ما رشتهٔ سازیم مپرس از ادب ما
صد نغمه سرودیم ونشد بازلب ما ۱

چون مردمک‌، آیینهٔ جمعیت نوریم
در دایرهٔ صبح نشسته‌ست شب ما ۲

بیتابی دل آتش سودای‌که دارد
تبخال به خورشید رسانده‌ست تب ما ۳

هستی چوعدم زین من و ما هیچ ندارد
بی‌نشئه بلند است دم؟غ طرب ما ۴

ابرام تک و تاز غباریم درین دشت
جانی‌که نداریم چه؟د به لب ما ۵

چون ذره پراکندگی انشای ظهوریم
جزما نقطی‌کوک؟ر‌د منتخب ما ۶

تا معنی اسرار پری فاش توان خواند
مکتوب به‌کهسار؟رید زحلب ما ۷

گمگشتهٔ تحقیق خود آوارهٔ وهم است
ما را بگذارید به درد طلب ما ۸

نی قابل عجزیم نه مقبول تعین
ازننگ به آدم‌که رساند نسب ما ۹

پیداست‌که جز صورت عنقا چه نماید
آیینه ندارد دل بیدل لقب ما ۱۰