غزل ۱۴۶۲ - صورتگر نقاشم، هر لحظه بتی سازم

صورتگَرِ نَقّاشم، هر لحظه بُتی سازم
وان گَهْ همه بُت‌ها ‌را، در پیشِ تو بُگْدازم ۱

صد نَقْش بَرانگیزم، با روحْ دَرآمیزم
چون نَقْشِ تو را بینم، در آتشش اندازم ۲

تو ساقیِ خَمّاری، یا دشمنِ هُشیاری
یا آن کِه کُنی ویران، هر خانه که می‌سازم ۳

جانْ ریخته شُد بر تو، آمیخته شُد با تو
چون بویِ تو دارد جانْ، جان را هَله بِنْوازم ۴

هر خون که زِ من رویَد، با خاکِ تو می‌گوید‌
با مِهرِ تو هم رَنگم، با عشقِ تو هَنْبازم ۵

در خانهٔ آب و گِل،‌‌ بی‌‌توست خَرابْ این دل
یا خانه دَرآ جانا یا خانه بِپَردازم ۶