غزل ۲۳۴ - بی‌توچون شمع زضعف تن ما

بی‌توچون شمع زضعف تن ما
رنگ ما خفت به‌پیراهن ما ۱

نقش پاییم ادب‌پرور عجز
مژه خم می‌شود از دیدن ما ۲

خاک ما گرد قیامت دارد
حذر از آفت شوراندن ما ۳

زندگی طعمهٔ کلفت‌گردید
رشته‌ها خورده‌گره خوردن ما ۴

حرص مضمون رهایی فهمید
دل به اسباب جهان بستن ما ۵

فکر آزادگی آزادی برد
سرگریبان زده از دامن ما ۶

اگر این است سلوک احباب
دشمن ما نبود دشمن ما ۷

خلعت آرای سحر عریانی‌ست
چاک دوزید به پیراهن ما ۸

آفت اندوختنی می‌خواهد
برق‌مانیست مگرخرمن‌ما ۹

آخر انجام رعونت چون شمع
می‌کشد تار رگ‌گردن ما ۱۰

قاصد آورد پیام دلدار
بازگردید ز خود رفتن ما ۱۱

بیدل آخر ز چه خورشیدکم است
این چراغ به نفس روشن ما ۱۲