غزل ۲۴۸ - داغ‌گل‌کرد بهار از اثر لالهٔ ما

داغ‌گل‌کرد بهار از اثر لالهٔ ما
سرمه‌گردید صدای جرس نالهٔ ما ۱

محوجولان هوس‌گشت سروبرگ نمو
داشت پرگار هوا شعلهٔ جوالهٔ ما ۲

چند چون چشم بتان قافله‌سالاری ناز
اثر روز سیاه است به دنبالهٔ ما ۳

با همه جهل‌گر از زاهد ومکرش پرسی
سامری نیست فسون قابل‌گوسالهٔ ما ۴

عاقبت همچو چنار از اثر دست دعا
آتش آورد برون زهدکهن سالهٔ ما ۵

بر سیه‌بختی خود ناز دو عالم داریم
سایه دارد مژه‌ات بر سر بنگالهٔ ما ۶

همچو شمع از چمن آیینه ساغر زده‌ایم
گر رسد رنگ به پرواز شود هالهٔ ما ۷

آب باید شدن از خجلت اظهار آخر
عرقی هست‌گره در نظر ژالهٔ ما ۸

درنه بیضهٔ افلاک شکافی بیدل
تا به‌کام تپشی بال‌کشد نالهٔ ما ۹