غزل ۲۴۹ - غنچه‌سان بی‌در است خانهٔ ما

غنچه‌سان بی‌در است خانهٔ ما
بیضه گل کرده آشیانهٔ ما ۱

همچو شبنم‌درین چمن محو است
به نم چشم آب و دانهٔ ما ۲

بال بربال شهرت عنقاست
رنگ آرام در زمانهٔ ما ۳

نیست جزشعله خاک معبد عشق
جبهه سوز است آستانهٔ ما ۴

خواب راحت نه‌ایم‌، دردسریم
مشنو از هیچ کس فسانهٔ ما ۵

ناتوان طایر پرکاهیم
گردباد است آشیانهٔ ما ۶

ننشیند مگر به خاک درت
اشک بی‌دست و پا روانهٔ ما ۷

می‌کشد انفعال آزادی
سرو از آه عاشقانهٔ ما ۸

شعله‌آهنگ‌خون‌منصوریم
ساز ما سوخت از ترانهٔ ما ۹

حیلهٔ زندگی‌نقاب فناست
کاش روشن شود بهانهٔ ما ۱۰

دل جمع‌این زمان چه‌امکان است
ریشه‌گل‌کرد و رفت دانهٔ ما ۱۱

بس بود همچو دیدهٔ بیدل
شوق دیدار شمع خانهٔ ما ۱۲