غزل ۲۵۰ - سعی دیر و حرم بهانهٔ ما

سعی دیر و حرم بهانهٔ ما
برد ما را زآستانهٔ ما ۱

بسکه در پردهٔ دل افسردیم
تار شد شوخی ترانهٔ ما ۲

حرف زلف مسلسلی داریم
کیست فهمد زبان شانهٔ ما ۳

جلوه‌کردیم و هیچ ننمودیم
نیست آیینه در زمانهٔ ما ۴

شعلهٔ رنگ تا دمید نماند
بود پرواز ما زبانهٔ ما ۵

خجلت اندود مزرع عرقیم
آب شد تا دمید دانهٔ ما ۶

چون سحرگرمتاز حرمانیم
دم سردیست تازیانهٔ ما ۷

از مقیمان پردهٔ رنگیم
بال و پر دارد آشیانهٔ ما ۸

گوشهٔ دل‌گرفته‌ایم ز دهر
چون‌کمان درخود ست‌خانهٔ ما ۹

به فنا هم زخویش نتوان رفت
در میان غوطه زدکرانهٔ ما ۱۰

نقش پا شو، سراغ ما دریاب
هست ازین در رهی به‌خانهٔ ما ۱۱

بیدل ز خوابهای وهم هپرس
ما نداریم جز فسانهٔ ما ۱۲