غزل ۲۵۲ - از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما

از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما
آخر به ما رسید ز جانان دعای ما ۱

موج‌گهر خجالت جولان‌کجا برد
از سعی نارسا به سر افتاد پای ما ۲

با نرگست چه عرض تمنا دهدکسی
دیدیم سرمه‌ای‌که نگه شد صدای ما ۳

دامان نازت از چه تغافل شکسته‌اند
کز ما پر است آینهٔ بی‌صفای ما ۴

سرمایهٔ حباب به غیر از محیط چیست
آب توآب ما و هوایت هوای ما ۵

پهلو تهی نمودن دریاست ساز موج
خود را ز خود دم‌، به در آر از برای ما ۶

وارستهٔ تعلق زنار و سبحه‌ایم
نیرنگ این دو رشته ندوزد قبای ما ۷

برجسته نیست پلهٔ میزان خامشی
یارب به سنگ سرمه نسنجی صدای ما ۸

حرف طمع مباد برون آید از لباس
مطلب به خرقه دوخت سئوال‌گدای ما ۹

گوهر همان برون محیط است درمحیط
با ما چه می‌کند دل از ما جدای ما ۱۰

بیدل به وضع خلق محال است زیستن
بیگانگی اگر نشود آشنای ما ۱۱