غزل ۲۵۵ - ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما

ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما
که‌کرد رفع خمار شراب هستی ما ۱

بگو به‌شیخ‌که زکفرتا به دین فرق است
ز خودپرستی تو تا به می‌پرستی ما ۲

زد0بم دست به دامان عشق از همه پیش
مراد ما شده حاصل ز پیش‌دستی ما ۳

به راه دوست چنان مست بادهٔ شوقیم
که بیخودند رفیقان ما ز مستی ما ۴

به پیش سرو قدی خاک راه شد بیدل
بلند همتی ماببین‌وپستی ما ۵