غزل ۲۵۶ - جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما

جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما
چوصبح تاخت‌به‌گردون جگرخراشی ما ۱

حریرکسوت تنزیه فال شوخی زد
به بوی پیرهن آمیخت بدقماشی ما ۲

دل از تعلق اسباب قطع راحت‌کرد
نفس به ناله‌کشید از قفس تراشی ما ۳

نداشت گرد دگر آستان یکتایی
خیال قرب شد احکام دور باشی ما ۴

چه ظلم داشت درین انجمن تمیز فضول
که خودپرست عیان‌کرد خواجه تاشی ما ۵

کسی مباد خجل از تعلق اغراض
عرق به جبهه دماند از نیاز پاشی ما ۶

در آتشیم چو شمع از ضعیفی طاقت
که رنگ رفته نجسته‌ست از حواشی ما ۷

به هر زمین‌که فتادیم برنخاست غبار
جهات تنگ شد از پهلوی فراشی ما ۸

ز نشئهٔ می تمکین ما مگو بیدل
قدح در آب‌گهر زد ادب معاشی ما ۹